SZACUNEK

Jako rasa Hunzowie nie różnią się od Europejczyków. Mają swego króla, swą prostą organizację, tradycją uświęcone zajęcia ‚ i obyczaje, uroczystości i zabawy. Nie mają jednak wcale policji, a jedynym autorytetem — rządzącym wyłącznie za pomocą siły moralnej — są najstarsi wiekiem. I przy tym — jak pisze Lorimer — nie zdarzają się nigdy żadne zaburzenia publicznego porządku ani wykroczenia. Spokojny, pogodny nastrój, pełen humoru i optymizmu, jest charakterystyczną cechą tych ludzi, wypływającą z ich dobrego samopoczucia i zdrowia. Dla przybyszów z obcych stron są nadzwyczaj gościnni i serdeczni. Szacunek, jakim cieszą się u Hunzófw starcy, łączyć się może i z tym, że nie znana jest tam Si miażdżyca, starcze otępienie i niedołęstwo, a ludzie, którzy znacznie przekroczyli setkę, jeszcze pracują na polach i od­bywają dalekie wysokogórskie wędrówki.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *